روزی خواهم آمد و پیامی خواهم آورد
در رگ ها نور خواهم ریخت
و صدا در داد ای سبدهاتان پر خواب سیب آوردم سیب سرخ خورشید
خواهم آمد گل یاسی به گدا خواهم داد
زن زیبای جذامی را گوشواری دیگر خواهم بخشید
 کور را خواهم گفتم : چه تماشا دارد باغ
 دوره گردی خواهم شد کوچه ها را خواهم گشت جار خواهم زد : ای شبنم شبنم شبنم
رهگذاری خواهد گفت : راستی را شب تاریکی است کهکشانی خواهم دادش
روی پل دخترکی بی پاست دب کبر را بر گردن او خواهم آویخت
هر چه دشنام از لب خواهم برچید
 هر چه دیوار از جا خواهم برکند
رهزنان را خواهم گفت : کاروانی آمد بارش لبخند
ابر را پاره خواهم کرد
 من گره خواهم زد چشمان را با خورشید ‚ دل ها را با عشق سایه ها را با آب شاخه ها را با باد
و به هم خواهم پیوست خواب کودک را با زمزمه زنجره ها
 بادبادک ها به هوا خواهم برد
 گلدان ها آب خواهم داد
خواهم آمد پیش اسبان ‚ گاوان ‚ علف سبز نوازش خواهم ریخت
مادیانی تشنه سطل شبنم را خواهم آورد
خر فرتوتی در راه من مگس هایش را خواهم زد
خواهم آمد سر هر دیواری میخکی خواهم کاشت
پای هر پنجره ای شعری خواهم خواند
هر کلاغی را کاجی خواهم داد
 مار را خواهم گفت : چه شکوهی دارد غوک
آشتی خواهم داد
 آشنا خواهم کرد
راه خواهم رفت
 نور خواهم خورد
 دوست خواهم داشت......

دوستان ببخشید دیر به دیر آپ میشم

آخه تقصیرمن نیست سرم شلوغه عاشق شدم ...

شما چی؟؟؟؟؟

 تا حالاعاشق شدید!!!!!!!!!

شدید؟؟؟؟؟؟

میخواید بدونید معشوقه ی من کیه ؟؟

بهتون میگم  دختر خالمه من بش میگم اپی .......

بیاپروازکنیم کنار هم

 بیا پرواز کنیم تو بال هم

بیا باشیم مال هم بیا باشیم مال هم 

اگه هم خونه میخوای من

اگه دیوونه میخوای من

 گل عاشق گل عاشق اگه گلخونه میخوای من

 بیا باشیم مال هم بیا باشیم مال هم

کاشکی چشمات مال من بود

تو سرت خیال من بود

 مثل من که آرزومی آرزوت وصال من بود

 کاشکی دستامون و زنجیر میبستیم ما به هم

 همه جا داد میزدیم که عاشیم عاشق هم ..........

اين نگهبان سکوت
شمع جمعيت تنهائي
راهب معبد خاموشي ها
حاجب درگه نوميدي
سالک راه فراموشي ها
                                چشم بر راه پيمايي، پيکي
                                گرمي بازوي مهري نيست
                                خفته در سردي آغوش پرآرامش يأس
                                که نه بيدار شده از نفس گرم اميد
                                سرنهاده است ببالين شبي
                                که فريبش ندهد عشوه خونين سحر
                                                                                        اي پرستو برگرد!
                                                                                       اي پرستو که پيام آور فرورديني
                                                                                       بگريز از من، از من بگريز!
                                                                                      باغ پژمرده پامال زمستانها
                                                                                      چشم بر راه بهاري نيست
                                                                                      گرد آشوبگر خلوت اين صحرا
                                                                                      گردبادي است سيه، گردسواري نيست

کارو شاعر و متن نامه و نویسنده ای بود متفاوت با دیگران در زمان حیات خود
او ضمنا برادر ویگن خواننده و ترانه سرا و بازگیر مشهور و فقید ایرانی نیز بود
من خودم از کارو فقط یک کتاب خوندم که البته بهترین مجموعه اون بوده و نامش "شکست سکوت:

هست و البته سازمان نشر مرجان مجوز چاپ مجددشو گرفته و من بارها نسخ جاپ شده و مجوز دارش رو دیدم و خوندم
اینو واسه توجیه کار خودم نمینویسم
واسه این نوشتم اگه کسی یهو متون و اشعار رو خوند و یه کم بد برداشت کرد یادش باشه که این یه شعره و حتی دولت ایران هم بهش مجوز داده و این آثار ادبی و فلسفی هستند و لاغیر
تقریبا اکثر آثار چیزی شبیه تلخ نامه های سیاه هستند
فعلا از همون شکست سکوت شروع می کنم تا بعد:

سرشک

پرسیدم از سرشک ، که سرچشمه ات کجاست ؟
نالید و گفت : سر کجا و چشمه از کجاست ؟
لبخند لب ندیده ی قلبم که پیش عشق
هر وقت دم زخنده زدم ، گفت : نابجاست

آهنگی در سکوت

بپیچ ای تازیانه ! خرد کن ، بشکن ستون استخوانم را
به تاریکی تبه کن ، سایه ی ظلمت
بسوزان میله های آتش بیداد این دوران پر محنت
فروغ شب فروز دیدگانم را
لگدمال ستم کن ، خوار کن ، نابود کن
در تیره چال مرگ دهشتزا
امید ناله سوز نغمه خوانم را
به تیر آشیانسوز اجانب تار کن ، پاشیده کن از هم
پریشان کن ، بسوزان ، در به در کن آشیانم را
بخون آغشته کن ، سرگشته کن در بیکران این شب تاریک وحشتزا
ستمکش روح آسیمه ، سر افسرده جانم را
به دریای فلاکت غرق کن ، آواره کن ، دیوانه ی وحشی
ز ساحل دور و سرگردان و تنها
کشتی امواج کوب آرزوی بیکرانم را
با وجود این همه زجر و شقاوتهای بنیان کن
که می سوزاند اینسان استخوان های من و هم میهنانم را
طنین افکن سرود فتح بی چون و چرای کاررا
سر می دهم پیگیر و بی پروا ! و در فردای انسانی
بر اوج قدرت انسان زحمتکش
به دست پینه بسته ، میفزارم پرچم پرافتخار آرمانم را
سوز و ساز

یک بحر ... سرشک بودم و عمری سوز
افسرده و پیر می شدم روز به روز
با خیل گرسنگان چو همرزم شدم
سوزم : همه ساز گشت و شامم همه روز

اگر قرار باشه ظرف 24 ساعت دنيا به پايان برسه تموم خط هاي تلفن و تالارهاي گفتگو و ايميل ها اشغال ميشه .

پر ميشه از كلمه هاي (( از اينكه رنجوندمت پشيمونم من رو ببخش يا تو را عاشقانه مي پرستم يا مراقب خودت باش ))

اما بين اين همه پيام يكي از همه تكونده تره (( هميشه عاشقت بودم ولي هيچوقت بهت نگفتم )) پس عشق و محبت را

تقديم آنكه دوستش داريم كنيم شايد فردايي دگر هرگز نباشد

تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوي تو ليکن عقب سرنگران
ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما کردي
تو بمان و دگران واي به حال دگران
رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهند
هر چه آفاق بجويند کران تا به کران
ميروم تا که به صاحبنظري بازرسم
محرم ما نبود ديده‌ي کوته نظران
دل چون آينه‌ي اهل صفا مي‌شکنند
که ز خود بي‌خبرند اين ز خدا بيخبران
دل من دار که در زلف شکن در شکنت
يادگاريست ز سر حلقه‌ي شوريده سران
گل اين باغ بجز حسرت و داغم نفزود 
لاله رويا تو ببخشاي به خونين جگران
ره بيداد گران بخت من آموخت ترا
ورنه دانم تو کجا و ره بيداد گران
سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن
کاين بود عاقبت کار جهان گذران
شهريارا غم آوارگي و دربدري
شورها در دلم انگيخته چون نوسفران

نخ داخل شمع از شمع پرسيد :

 چرا وقتي من ميسوزم تو آب ميشي..؟

شمع جواب داد

 مگه ميشه کسي که تو<<< قلبمه>>> بسوزه و من اشک نريزم

نداند رسم یاری بی وفا یاری که من دارم

به آزار دلم کوشد دل آزاری که من دارم

وگر دل را به صد خواری رهانم از گرفتاری

دل آزاری دگر جوید دل زاری که من دارم

به خاک من نیفتد سایه ی سرو بلند او

ببین کوتاهی بخت نگون ساری که من دارم

گهی خاری کشم از پا گهی دستی زنم بر سر

به کوی دل فریبان این بُود کاری که من دارم

زپند هم نشین درد جگر سوزم فزون تر شد

هلاکم میکند آخِر پرستاری که من دارم

رهی آن مه به سوی من به چشم دیگران بیند

نداند قیمت یوسف خریداری که من دارم

ببخشید این جسارتو
که گفته بودیم عاشقیم
گفته بودیم واسه شما
ما تنها مرده لایقیم
ببخشید این جسارتو
ماهه قشنگه نازنین
جایه شما اسمونه جای ما خاکه این زمین
ببخشید این جسارتو که دل هنوز دربدره
یه عمره که گلیممون از پایه ما کوتاهتره
ما رو ببخشین که هنوز خوابارو جدی میگیریم
به حرف اون که دوست داریم زنده میشیمو میمیریم
ما کجا شما کجا شما زیادین واسه ما
ما کم میاریم پیشه اون چشمه عسل ریزه شما

كاش در دهكده عشق فراواني بود
توي بازار صداقت كمي ارزاني بود

كاش اگر گاه كمي لطف به هم ميكرديم
مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود

كاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب
روي شفاف ترين خاطره مهماني بود

كاش دريا كمي از درد خودش كم مي كرد
قرض مي داد به ما هرچه پريشاني بود

كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم
رنگ رفتار من و لحن تو انساني بود

مثل حافظ كه پر از معجزه و الهامست
كاش رنگ شب ما هم كمي عرفاني بود

چه قدر شعر نوشتيم براي باران
غافل از آن دل ديوانه كه باراني بود

كاش سهراب نمي رفت به اين زودي ها
دل پر از صحبت اين شاعر كاشاني بود

كاش دل ها پر افسانه ي نيما مي شد
و به يادش همه شب ماه چراغاني بود

كاش اسم همه دختركان اينجا
نام گلهاي پر از شبنم ايراني بود

كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر
غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود

كاش دنياي دل ما شبي از اين شبها
غرق هر چيز كه مي خواهي و مي داني بود

دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكنيم
راز اين شعر همين مصرع پاياني بود

                                             مریم حیدر زاده